Mat Jongenelen: een antwoord op waanzin-kolder
| Een woord tot de Politicus en soortgenoten Sta mij toe, “Ik regeer daar ik de Messias ben wanneer ik het wil” Ik ben wel benieuwd naar de invloed van: - het gebrek, aan, - en de onbeschrijfelijke zucht, naar: Erkenning, toejuichingen en aanverwants, Op uw taalgebruik. Ik zet er zeker een flink aantal vraagtekens bij. Het handelen van u - alsof in een psychoneurose - ik herken het wel. Trauma’s kent een ieder. Edoch, het doelbewust manipuleren. En dat in een immer voortdurend proces. Nee of “ja”, dat is het juiste woord ter vervolg van de casus. Nogmaals. “Ja”. Daarin valt u, metterdaad - door de mand. Een reuze smak. Iets van een dergelijke strekking mag men daar toch wel aan verbinden. Het doelbewust manipuleren. Het weerhoudt u, en let wel - velen met u, van een gerechtvaardigde plaats onder de ware grote geesten. En pfff, het oeverloze geexhibitionieer met klinischheden. Luidop, puberaal en studentikoos over de toehijgende meute van trouwe volgers, uitgestort. Prima, Donna. “Komt er weer eentje aankakken”, denkt de afvallige dan. Een orgasme in een dubieuze geur en de schijn van heiligheid. ! Het voorgaande alsook het hierna komende is bloedserieus. Volledig on-topic. Dit, buiten kijf. Moderatoren, ten volksvertegenwoordigende huize. (Het gescherm met op te werpen barricaden. Zij vormen niets van een barrière - ter gebukt gaan - onder wat voor gelegitimeerde vrees, dan ook.) Zo. Een lekker lopende verhandeling. Een smaakvolle lekkernij voor de liefhebber. Goed doortimmerd. Geen speld tussen te krijgen. Een tekst voor in een lijstje. Een goudkleurige rand incluis. Het speelkwartier voor de Grote jongens? “Luidt de bel”. Het kan beginnen. Gun uzelf er een slok bij. Salut & changement, © Mat Jongenelen - 2010 |