Ondergetekende Peeters Jaak Constant, geboren in 1926, nu 83 jaar, was aangesloten lid van het geheime leger sinds 1 maart 1942 en gedemobiliseerd op 31 oktober 1944.

Tijdens de bezetting heb ik steeds mijn opgedragen taken stipt vervuld met risico van gevangenneming of doding.

Bij de bevrijding werden wij opgeroepen om onze groep te vervoegen in de zoo van Antwerpen, onze tijdelijke verzamelplaats alwaar ook onze leiding aanwezig was.

Van daaruit kregen wij van het geallieerde leger verschillende opdrachten, waaronder ook de opdracht, bevrijding Kalo en Doel.

Op dit ogenblik was het onmogelijk door de Waaslandtunnel te rijden daar deze door de terugtrekkende Duitse soldaten gesaboteerd was. Na een omweg langs Temse en Dendermonde kwamen wij uiteindelijk voor Kalo op de dijk, er was daar een versperring aangebracht. Na opruiming van deze versperring trokken wij Kalo binnen. Na een eerste verkenning werd vastgesteld dat er geen vijandelijke troepen meer aanwezig waren, en werd toelating gegeven aan de plaatselijke bevolking hun woningen te verlaten.

De leiding besloot direct richting Doel te vertrekken, waar wel een zekere tegenstand te verwachten was.

Deze tocht deden wij te voet, omdat het niet zeker was wat wij onderweg zouden tegen komen. De enkele boerderijen werden grondig onderzocht op tegenstand.

Wij naderden Doel en waren wel op onze hoede wat betreft tegenstand, maar buiten achtergelaten militair materiaal en loslopende paarden was er niets waar te nemen.

Bij het voorzichtig binnengaan tussen de eerste huizen van Doel, was het eerste gevoel bij ons, een doodse stilte, geen mens noch kat of hond was er te bespeuren.

Iedereen was binnenhuis en hier en daar was er wel een gordijn die even opzij geschoven werd, maar toen de mensen onze kaki uniformen zagen barstte de boel los.

De blijdschap van de inwoners met de bevrijding kan ik hier onmogelijk neerschrijven.

Op dit ogenblik hadden wij nog geen enkel schot moeten lossen. De Duitsers waren met al wat zij aan boten hadden kunnen vinden over de Schelde richting Lillo vertrokken, met achterlating van allerlei vervoermateriaal, maar natuurlijk alles gesaboteerd en niet meer zo direct bruikbaar.

Er werden ons een tiental mensen in Duitse uniformen overgegeven die wij krijgsgevangen namen, maar bij nader toezien en de getuigenissen van de Doelenaars, bleek het om Polen te gaan die verplicht waren geweest het Duitse leger te vervoegen. Later heb ik gehoord dat deze zijn ingelijfd bij een afdeling van het geallieerde leger waarmee zij dan de bevrijding hebben verder gezet.

De daaropvolgende nacht hebben wij de Scheldedijk nog bewaakt, om eventuele terug komst van de vijand te verhinderen.

Wij kregen het plaatselijke hotel als rustplaats, ik weet enkel dat het op een hoek was, maar bij mijn latere bezoeken aan Doel (om aan de molen lekker te eten ) heb ik nooit meer dat hotel kunnen lokaliseren. Misschien dat ik nu wel te weten kan komen wat er van dat hotel geworden is.

Wij als soldaat hebben toen werkelijk ons leven gewaagd -- is gelukkig niet gebeurd maar het had gekund -- om Doel te bevrijden en te bewaren.

Wij hebben dat gedaan om Doel te behouden, en als ik nu moet meemaken dat door een paar mensen Doel zomaar van de kaart geveegd wordt, en welk een verdriet er bij de inwoners wordt verwekt, zeer zeker ook met geen pen te beschrijven, daarvoor heb ik als klein pionneke in die reuzenstrijd van toen zeker niet mee gedaan.

Is het niet te verwonderen dat ik een zekere schaamte ondervind om te zeggen dat ik Vlaming ben, en dan nog geregeerd worden door mensen die er niet voor terugdeinzen om onschuldige mensen zoveel leed aan te doen, en voor wat?

Ik volg op mijn computer dagelijks de gebeurtenissen in doel, en ik ben fier en blij dat er nog mensen zijn die zich inzetten voor het behoud van have en goed van hun medemens. En ik ben blij en vereerd er wel eentje persoonlijk van te kennen.

Het doet mijn oude hartje goed als ik de mensen bezig zie om te redden wat misschien al verloren is, maar wie opgeeft is sowieso al verloren. Verder doen!

En langs de andere kant bloedt mijn hart als ik zie wat er in één pennentrek verloren gaat van ons erfdeel. De mensen die daar verantwoordelijk voor zijn hebben het misschien nu nog goed, maar hopelijk komt uw tijd ook nog eens, Heren die het nu voor het zeggen hebben.

 

Jaak Peeters