Doelloos.
Als je op de kerktoren van Doel staat en je kijkt rondom je heen, zie je alom de oprukkende industrialisatie.
Onder je, beneden, ligt een zieltogend dorp waarvan het hart nog nauwelijks klopt. Doelloos te wezen.
Doelloos.
De stervende einders uit het geheugen
verzuipen in een woestijn van schuld.
Ze verschuilen zich
achter muren van blokkendozen
uitgebraakt door reuzen
waartegen Goliath een dwerg is.
De hoogmoed van het onbegrip
wentelt in het zondige bed
van macht en hebzucht.
Het dorp werd verminkt en gewurgd.
verkocht aan vreemden
zonder ziel, zonder traan.
De zwaluwen zijn verdwenen,
de kinderen geen kind meer
in de huizen wonen spoken.
Alleen de rode papavers
ontvreemd uit lang vergeten tarwevelden
kleuren de grond met bloed
en meeuwen krijsen verwijten
boven het kerkhof dat nog leeft.
Richard Willems