DOELLOOS
DOELLOOS
ter herinnering aan Frans B.
hij stond teveel stil bij het kwijnen van
zijn dorp, het kruipen van mossen op de
muren, huizen zonder stappen. ook zijn
hartkamer liep leeg. de toekomst gaapte
hem aan als een te diepe kuil. angst kon
hij niet van zich afslaan als een thermo-
meter. waar moesten zijn arme duifjes
hun armen uitslaan? hij wist niet meer
waar de zon opging, strooide gouden maïs-
korrels, nam zijn pet netjes af voor hij
zich verhing. liever knoopte hij een touw
aan de hemel vast vóór de grond onder zijn
voeten wegzonk. de ratelpopulieren zwegen
even, de kroppen slikten. de bemiddelaar
kwam met zijn sociaal begeleidingsplan
aardig te laat. einde van een lopende zaak.
Mark Meekers